
Het gevoel van tijdloosheid, connectie met de natuur en het vinden van je eigen ritme. Hoe komen artiesten in hun flow state, die ongrijpbare modus van totale overgave aan intuïtie en inspiratie?
In een nieuwe serie analoge portretten gaan we in gesprek over persoonlijke rituelen, vormende jaren en de weg naar diepe focus.
We trappen af met de eerste aflevering: Elias Mazian.
Elias beweegt tussen herinnering en gevoel.
Flarden uit zijn jeugd: momenten, plekken, verhalen, die zich vastzetten en later opnieuw naar boven komen, vervormd maar herkenbaar.
In deze eerste aflevering spreekt hij over die vroege invloeden en hoe ze doorwerken in zijn manier van luisteren, voelen en creëren. Over het stapelen van indrukken, en het langzaam vinden van een eigen ritme daarin. Een verstild portret dat niet alles prijsgeeft, maar precies genoeg laat doorschemeren.